Waarom?

Elk nestje opnieuw stel ik mezelf weer die vraag... WAAROM ben ik hier weer aan begonnen?!

 

Een intens stressvolle en heftige periode is het ongetwijfeld... Het begint met de naderende bevalling want de bibber op het lijf dat alles goed mag verlopen viert dan hoogtij.
Meestal duurt de bevalling een ganse nacht, wat dus wil zeggen dat ik minstens 2 dagen en 1 nacht non stop wakker blijf.
Daarna beginnen de kritieke 2 weken want er kan nog zo ontzettend veel fout gaan of verkeerd gaan en ongelukjes zijn zo snel gebeurd als de pupjes zo ontzettend klein zijn nog... Ook mamahond wordt in die periode als door een havik in het oog gehouden en zeker 2x daags getemperatuurd, net zoals haar pupjes 2x daags gewogen worden, meermaals daags met de hand gevoederd en te drinken gegeven (want die wil de werpkist niet uit als haar pupjes zo klein zijn) en meerdere malen per dag de werpkist verversen en ontsmetten.

 

Slapen komt nog steeds niet veel van in huis want vanaf een week voor de bevalling totdat de pupjes verhuizen, slaap ik in de woonkamer naast de werpkist zodat ik elk piepje, elk geluidje, elk onregelmatigheidje kan horen en gelijk wakker schiet want stel je voor dat er iets gebeurt...
Ik leef die eerste 3 weken ook als een kluizenaar en ga nergens heen. De hele dag bivakkeer ik langs de werpkist om de pups en mama safe te houden en alles in het oog te houden. 

Een week voor de bevalling leg ik een heuse voorraad aan alsof WOIII uit zal breken en kom ik de volgende 3 à 4 weken niet meer buiten.

Lang leve dat we ondertussen in het tijdperk zijn dat veel winkels aan huis leveren!

 

Verlof wordt genomen vanaf 1 week voor de bevalling totdat de pupjes 3 weekjes oud zijn en daarna werk ik van thuis uit zodat ik alsnog thuis ben bij de pupjes (je weet maar nooit).

 

De paarden worden snel verzorgd dagelijks met de camera op de werpkist gericht en mijn gsm aan mijn hoofd gebonden zodat ik continu in de werpkist kan meevolgen terwijl ik de stallen kuis en de paarden van voeder voorzie (je weet immers maar nooit).

 

Het lijkt me nodeloos te zeggen dat dit dus een gigantisch stressvolle tijd is dus... en als klap van de vuurpijl... Als ze dan de leeftijd van 4 à 5 weekjes bereikt hebben en eindelijk wat sterker zijn en ik wat geruster kan ademhalen (of toch zou moeten kunnen ademhalen), breekt dan de periode aan om te gaan selecteren welke kandidaten in aanmerking komen voor een persoonlijke kennismaking en een huisbezoekje want daar begint de eerste filtering, niet iedereen krijgt namelijk een uitnodiging om persoonlijk te komen kennismaken.

Het gros valt daarvoor al af.

 

Vervolgens worden dan de bezoekjes ingepland en breekt stressvolle periode nummer 2 aan want niets zo précair als de juiste thuis selecteren voor mijn pupjes namelijk. Zij zijn volledig weerloos en machteloos en volledig afhankelijk van mijn keuze en ik kan die keuze maar 1 keer maken dus die kan niet fout zijn, die mag niet fout zijn, die moet 200% juist zijn want hun toekomst is voor mij het allerbelangrijkste!

En geloof me, mensen kunnen allemaal mooie verhaaltjes schrijven maar wat ze doen en vooral wat ze niet doen of zeggen, leert je zoveel meer dan wat geschreven wordt. 
Vandaar dus dat er een persoonlijke kennismaking vereist wordt zodat ik de mensen kan zien, kan leren kennen én hun interactie kan zien met de pupjes en met mamahond maar ook met de andere hondjes (oma en tante) zodat ik kan zien of het goed zit en juist voelt.

 

Het is ook niet zo dat omdat ik iemand weiger, dat daarvoor slechte mensen zijn of dat die mensen hun hondje niet graag zouden zien, neen, dat betekent gewoon dat die mensen op dit moment niet de juiste mensen zijn voor één van mijn pupjes of dat het volgens mij niet het juiste moment in hun leven is om zich aan een pupje te engageren.

Ik behoud mij altijd het eindrecht om mensen te weigeren, dat zal niet veranderen.

Soms kan ik duidelijk uitspreken waarom het niet matcht (volgens mij), soms kan ik er mijn vinger niet opleggen maar voelt er "iets" niet juist.

Dat kan gebeuren.

Dan wens ik de mensen veel geluk maar eindigt het tussen ons op dat moment.

 

Ondertussen groeien de pupjes door en zijn ze op een punt gekomen dat ze klaar zijn om meer dan hun puppyperkje te verkennen en leren ze gestaag de weg naar de tuin ontdekken (hun eerste Grote Daarbuiten kennismaking!) waar ze ook kennis maken met de paardjes (Ud'Anna, Bibi, Raffa en Vip) en ook varken Bifi en schaap Stuffin.

Dit is ook de periode waarin het afbreken en op zijn kop zetten van de woonkamer hoogtij begint te vieren!

 

En als dan eindelijk de juiste thuisjes geselecteerd zijn en er opgelucht ademgehaald kan worden, dan nadert de tijd van afscheid nemen als een sneltrein en is daar opnieuw... Stress!

Deze keer gemixt met een groot verdriet...

Puppypakketjes met de hand samenstellen, zakjes voer verzamelen, speeltjes aanschaffen, nestknuffeltjes prepareren, snackjes uitzoeken en inkopen en de knapzakjes vullen.

Paspoortjes klaarmaken, chip, vaccinaties, papierwerk in orde brengen en ondertussen de pupjes hun eerste stapjes in de wijde wereld begeleiden samen met afwisselend mama, tante en oma.

 

Eens ze 7 weekjes zijn en gevaccineerd werden, gaan ze afwisselend mee met mama of oma of tante voor een rondje rond de wijk zodat ze allerlei nieuwe indrukken opdoen en leren aan een leibandje lopen en verkeer leren kennen maar wel het goede voorbeeld krijgen van een volwassen hondje die het klappen van de zweep kent en ze toont hoe het allemaal in zijn werk gaat. Dat is zo onmisbaar en zo waardevol, die stap wil ik nimmer overslaan! Vandaar dat ze hier ook sowieso blijven tot ze 10 weekjes zijn, zodat ik daar de tijd voor kan nemen en ze kan begeleiden hierin.

 

Daar waar het de eerste weken stress is ivm de cruciale eerste 2 weken overleven en dan de énorme stress bij het selecteren van de juiste kandidaten, wordt het als eindelijk de juiste thuisjes gevonden zijn, pas echt leuk! Dan kan ik eindelijk ademhalen en ten volle genieten...

 

En toch is daar dan alweer op de achtergrond het verdriet van het naderende afscheid... Want dat is stressvolle periode nummer 3... Het afscheid nemen...

Hartverscheurend elke keer en ook hier: ademhalen kan ik pas als ze dan uiteindelijk thuis gekomen zijn met hun nieuwe baasjes en ik een berichtje met een fotootje krijg waarin staat dat ze het goed stellen, goed thuis gekomen zijn en al volop aan het ontdekken zijn.

Dan pas valt voor mij het laatste puzzelstukje op zijn plek en kan ik éindelijk gerust ademhalen wetende dat mijn missie volbracht is én dat ik een aantal gelukkige pupjes en baasjes heb weten te creëeren!

 

En daarna?

 

Dan vergeet een mens op slag alle stress, alle negativiteit, alle angsten en alle paniekmomenten en is men zielsgelukkig dat men een steentje heeft kunnen bijdragen in het een beetje mooier maken van de wereld!

Want elk van mijn pupjes doet juist dat: de wereld een beetje mooier maken!

Als tegengewicht voor al het lukrake fokken en het zomaar op elkaar gooien van willekeurige reu en teef en het zomaar produceren van pupjes zonder na te denken over doelen, combinaties, resultaten, gezondheid, karakter, belastbaarheid etc...

 

Dus het antwoord op de vraag WAAROM?

 

Simpelweg:

 

=> Omdat ik niet kan veranderen wat anderen doen, maar wel zélf kan kiezen het anders te doen, het béter proberen te doen, het anders aan te pakken en wél verantwoordelijk te zijn en het uiterste te geven voor mijn eigen hondjes en mijn pupjes en mijn opgebouwde bloedlijn...

De reden van het bestaan van Di Petit Bello is omdat wij het verschil willen maken in een wereld waarin er te lukraak gefokt wordt en iedereen maar vanalles met elkaar combineert. Wij streven naar gezonde, actieve, lieve, sociale, open, vrolijke, enthousiaste en liefdevolle hondjes die de best mogelijke start gehad hebben in het leven.

 

Daarom dus! 

-----------------------------------------------------------------------------------------

 

Ter illustratie:

 

Even een voorbeeldje van hoe het dus niet werkt bij mij:

 

"

Zonet te weten gekomen dat mensen die bij mij een pupje wensten, dit pupje wilden inzetten om een nestje mee te fokken... Dit is in principe niet de bedoeling maar kan van afgeweken worden MITS naleven van een aantal voorwaarden die dan ook duidelijk in een contract vermeld worden en ondertekend dienen te worden door beide.